Wees blij, rij blij!

Berties woorden zijn mijn motto geworden.
Ik ben anders dan de anderen. Altijd al geweest. Ik heb een achtjarige merrie ingereden, en ik zou het zo weer doen.
Ik rijd, en ik zoek…… elke dag, om de dag. Soms verbeten, soms met een lach op mijn gezicht, maar elke dag weer vastberaden om het beste uit mijn paard en mij te halen, mijn paard bij wie ik mijn zelfste zelf ben, kwetsbaarder en meer mens dan ooit, en juist een paard is in staat om de meest intense gevoelens bij een mens naar boven te halen. Zij spiegelt mij, en in haar zie ik wat ik niet wil zien, de donkere diepten van mijn zwarte ziel, maar ook juist in haar zie ik de lichte plekken, en nu steeds meer die lach.

Ik heb gereden met een lach op mijn gezicht. Het was koud en stil, en het sneeuwde, maar wat was de dag intens mooi, mijn paard was zo blij dat ze danste en ik kon alleen maar lachen. Haar tempo was van mij, en dat wat bijna op een lach leek van haar, was van mij. Ik kon haar bijna op mijn gedachten rijden. En hoewel ik niet perfect ben, en dat nooit zal zijn, danste ik de salsa met mijn paard, zij mijn danspartner, en ik leidde haar, zij gaf het ritme aan, en ik volgde.

Elke dag houd ik meer van haar. En elke dag opnieuw vind ik de lach weer terug, van een voorzichtig glimlachje tot een gulle schaterlach.

Ik hoef geen topruiter te worden, en al zeker geen professional. Ik wil gewoon een vriendelijke ruiter zijn. Een ruiter naar wie het fijn kijken is, een vriendelijke ruiter met een vrij en vrolijk paard. Een ruiter met een lach.