Het was zo’n slordige vijftien jaar geleden, dat ik had geschreven bij het jureren. Een tijd geleden had ik al eens bij Bertie geopperd wel een keer weer mee te willen. Zaterdag 8 maart was het zover. Ik ging mee naar een ponywedstrijd in Kollum, om nagenoeg bij alle dressuurklassen te schrijven.

Naast dat het gezellig is, is schrijven tijdens een wedstrijd ook enorm leerzaam. Niet dat er van kijken veel terecht komt, want als je met Bertie meegaat om te schrijven, dan betekent dat ook flink ‘pennen’. En zo hoort dat ook, want het is goed om zoveel mogelijk per onderdeel commentaar te geven. Vaak kun je je als ruiter achteraf niet meer goed herinneren hoe je een bepaald onderdeel precies hebt gereden. Tenzij het geheel de mist in is gegaan. Wat dat betreft kan ik iedereen aanraden om regelmatig, dus ook bij wedstrijden opnames te (laten) maken. Immers, je ziet jezelf niet rijden en het is goed mogelijk, dat je eigen beeld niet overeenkomt met het beeld van bijvoorbeeld de jury. Tot slot is het leerzaam om terug te zien hoe je gereden hebt, zowel de goede onderdelen als de onderdelen waaraan nog gewerkt moet worden.

Opvallend, maar ook vooral bevestigend vond ik, dat de ruiters en amazones, die de basis voor elkaar hadden, ook echt aan rijden toekwamen. Voor deze proeven gold duidelijk, dat de jury dan ook echt punten kwijt kan.

Het verklaart mijns inziens wel, de wellicht relatief grote puntenverschillen. Als je de eindrangschikking van alle klassen bekijkt dan zijn er enerzijds hoge punten gescoord en anderzijds relatief lage punten toegekend. Als de basis, van een in goede balans en over vier benen bewegende pony, die in de hand staat en aan de hulpen gaat, dan kan de ruiter bijzondere aandacht besteden aan het correct en mooi rijden van de oefeningen. De ruiter of amazone zit onafhankelijker van de pony, wat alleen al een veel rustiger beeld geeft. Een stille en rechte zit met een stil been, maken in een proef buitengewoon verschil.

De combinatie van een ontspannen en nageeflijke door het lijf bewegende pony en de extra zorg, die wordt besteed aan het mooi en goed uitvoeren van de oefeningen maakt dat een jury hoge punten kwijt kan. Voor diegenen, die de belangrijke basis nog niet voor elkaar hebben geldt eigenlijk juist het omgekeerde. In de proef wordt (soms) nog gewerkt aan de basis, waardoor de ruiter niet aan mooie en goede uitvoering van oefeningen toekomt. Of in andere gevallen is de basis overgeslagen en ziet de jury een stijf, houterig, sloom, saai niet nageeflijke pony en een ruiter of amazone, die worstelt met eigen houding en balans al dan niet in combinatie met de pony.

Opmerkelijke punten

Eén amazone reed echt vreselijk. Er was geen enkele sprake van harmonie tussen ruiter en pony. Het resulteerde in een slechte proef met veel getrek en gevecht.

Aan het verzoek om na het uitstappen en afzadelen even bij de jury langs te komen is geen gehoor gegeven.

“Kijk eens, nu komt de uitgestrekte, zei Bertie”, waarmee bedoeld werd, de uitgestrekte draf getoond zou worden. Een onderdeel dat nog immer op een meer dan evenredige belangstelling kan rekenen. Ook een typisch onderdeel waarbij de ontspanning en door het lijf bewegende paard wordt getoetst. Helaas gold hiervoor, dat de meesten slechts versnellen in plaats van het strekken en vergroten van de passen.

Het meest bijzondere vond ik de combinatie, die weinig bijzonder startte, waarvan het in het begin leek dat het een trage en weinig gedragen proef werd. Ineens, na een paar onderdelen, ging de amazone met iets meer impuls en wat brutaler rijden. Het beeld veranderde met 100% en de proef werd toch met een winstpunt afgesloten.

Het leuke hiervan is, dat het bewijst, dat elk onderdeel in een proef op zichzelf wordt beoordeeld. Het bewijst ook, dat ondanks een relatief minder begin, er veel kan veranderen in een kort tijdsbestek. Bovenal bevestigt het, dat de juiste impuls, maar ook actief rijden, enorm kan bijdragen aan een goede proef.

Wat ik ook erg leuk en goed vond, dat er een amazone na afloop bij de jury kwam om te vragen naar de bevindingen. Op deze manier is er de mogelijkheid om de proef nog nader te bespreken en punten toe te lichten.

Na een middag “koud juryhok” met toch beperkt zicht (lastig om vanuit de hoek naar beneden in een hal te kijken) was het samengevat leerzaam om weer eens te doen.

Mirjam